Bakkie Troost.
Wat is er zo mooi dat het jou troost?
Wij leggen deze vraag voor aan de jongeren in Rotterdam.
Met deze vraag en antwoorden als uitgangspunt zullen wij, met de jongeren als acteurs,
een voorstelling maken. Een voorstelling waarin volwassen publiek getroost zal worden.


 



Door: Natasha Schulte, Femke Monteny en Yoka van Zuijlen


 

 

 

 

Cape Town Soup
Personal outpourings, modern dance, drums and free jazz sounds
merge in this experimental portrait of Cape Town and four of its
inhabitants. It deals not only with everyday life in colourful South Africa,
but also with the importance of style and fashion, with losing oneself, speaking
the right language and escaping the grind of work and love.

 

 

 

 

Door: Marieke Helmus, Femke Monteny en Yoka van Zuijlen

 


 

 




Bambie 15

Is een stuk theater over mijn en dijn. Wanneer wordt inspiratie diefstal? Waar ligt de grens tussen jezelf en de ander. Bambie 15, onder regie van Jochem Stavenuiter gaat over stelen.



 

Decor: Hester Jolink - Decor assistentie: Yoka van Zuijlen

 



Beet! - Het Houten huis

Over falen en opstaan.
Een schaatser verliest een belangrijke schaatswedstrijd en valt op het ijs. In zijn wanhoop klampt hij zich vast aan een ijsbeer, die bij een wak zit te vissen. De ijsbeer neemt hem mee naar een wereld onder het ijs, waar droom en werkelijkheid door elkaar lopen. Beet! is een beeldend verhaal, voor iedereen die wel eens
dreigt te bezwijken onder de druk van het presteren.

 







Decor: Hester Jolink - Decor assistentie: Yoka van Zuijlen


 

 

 



Voorval met mijn Vrouw

Tekst van Danill Chams.





 





Dans: Émilie Birraux - Beeld: Yoka van Zuijlen

Voorval met mijn Vrouw
De benen van mijn vrouw begonnen weer kuren te vertonen. Ze
wilde in een stoel gaan zitten, maar haar benen brachten haar naar
de kast en zelfs veder, door de gang, en lieten haar op een karton-
nen doos gaan zitten. Mijn vrouw echter wist met een uiterste in-
spanning van haar wil op te staan en zich naar de kamer te bewegen,
maar haar benen vertoonden weer fratsen en voerde haar voorbij
de deur. `Hè, verdikkeme!' zei mijn vrouw, die met haar hoofd ge-
bogen onder de lessenaar stond. En haar benen bleven maar fratsen
vertonen en braken zelfs een glazen schaal die in de hal op de groons
stond.
Uiteindelijk zeeg mijn vrouw in haar stoel neer.
`Hè, hè,' zei mijn vrouw met een brede glimlach terwijl ze de klei-
ne splintertjes uit haar neusgaten haalde die daarin waren blijven
steken.

[1936-1938]